Ik was nooit zo fan van hulst. Te glimmend, te stekelig en iets oubollig door de klassieke kerstversiering associatie. Tot dat ik jaren geleden met een vriendin in een van de (oer)bossen in de omgeving van mijn geboortedorp (Roden) liep. Hier groeide tussen en onder de bomen heel veel grote hulststuiken/ bomen. En zij vertelde dat dit een teken van oude bosgrond is.
In mijn huidige favoriete wandelgebied, de Soesterduinen, waar deze foto genomen is staan ook veel grote hulstbomen tussen de eiken en de beuken. Het geeft mij een goed gevoel te bedenken over heel veel lagen rijke humus te lopen. Te lopen over grond waar al heel lang de natuur haar gang gaat, in haar eigen haastloze tempo.
En ik ben de hulst zelf ook meer gaan waarderen. Het groen tussen de kale winterstammen hoopgevend! Een fijn teken dat in het voorjaar de blaadjes weer gaan komen. Vind het ook tof dat de jonge hulstblaadjes, die dichter bij de grond groeien en dus meer kans hebben om gegeten te worden veel meer stekels hebben dan de oudere blaadjes.
Een mooie symboliek toch?! Ben zelf met het verstrijken van de jaren ook een stuk milder, minder stekelig geworden 😉. Meer content met mijzelf en minder de neiging mij te verdedigen.
Kortom inmiddels roept bij mij de hulst een warme glimlach op. Benieuwd hoe dit voor jou is?