“Are they there yet?”
Jaren geleden kregen we deze vraag toen we, in de meivakantie in het Lakedistrict (UK) waren en na een mooie wandeling de parkeerplaats op liepen.
Wij keken gepuzzeld en ik vroeg “they?”. Nadat ik in mijn hoofd vliegensvlug de opties langsgegaan was. Bedoelden ze de lammetjes of mogelijk een door ons gemiste triatlonwedstrijd of ….
Maar vrijwel direct volgde het, in een -weet je dat dan niet- toon, antwoord: ‘the bluebells’.
Blijkbaar hadden we gewandeld in een bekende bluebell spot. De inheemse Britse bluebell is een ranke variant van de Nederlandse boshyacint. Een ‘must see’ in het Lakedistrict, maar dat wisten we toen nog niet. Vaak waren we net te vroeg of te laat en zo ook dat jaar, nee, nog geen bluebells uitbundig in de bloei.
Een paar jaar later hadden we wel het geluk op het juiste moment, de bloei is kort en weersafhankelijk, in het Lake District te zijn. En ik heb dit sinds dien nog 2x mogen meemaken. Wat een cadeautje!
Het Lakedistrict is sowieso prachtig en zeker ook in de lente, met al het frisse groen, de ontkrullende varens en de vele Herdwick lammetjes (een andere ‘must see’ 😉), maar de bluebells maken het nog een stukje meer magisch. Zij kleuren de lieflijke valleien blauw. Wat door mij op foto’s niet te vangen is, ondanks dat ik wel een poging heb gewaagd, zie hierboven.
Dus ja, ik ben inmiddels ook besmet met het bluebell virus.
Heb niet voor niets gepland 24 april weer te gaan (grootste bluebell kans is eind april/ begin mei). En mocht ik je aangestoken hebben, welkom om mee te gaan; zie het kopje Lakedistrict.
Ik weet waar ze staan 😉.